एक सत्यलघुकथा कस्यचित् क्लेशः
विनयशीलेएकेन शिक्षकेण कतिपयवर्षात् प्राग् एकं पुस्तकं प्राप्तं यस्मिन् हिन्दीभाषायाः श्रेष्ठस्य कवेः गोस्वामिनः तुलसीदासस्य विश्रुतस्य महाकाव्यस्य श्रीरामचरितमानस्य खेदजनकं समीक्षणम् आसीत् ।
अन्न प्रतिक्रिया
ह्रष्टो ब्रह्माचारी भोजनाय जगाम । स्थाल्यां विभिन्न व्यञ्जन मिष्टान्नपक्व ान्नफ ल भोज्यान् पदार्थान् विप्राय प्रदाय गृहपतिः किञ्चित्कार्यवशाद् क्त वचित्क्षणंजगाम ।
हास्यकणिका
एकदा कश्चिद् शस्यप्रेमी एकं चिकित्सकमुपजगाम । उभयोः नमस्कारप्रकारो जात । चिकित्सकोऽपृच्छत्, श्रूयते यद् भवान् कदाचिदपि अस्वस्थः न जातः, पुनः अद्य
प्रेरक प्रसंगः - प्रज्ञा
गुरुनानक स्य आश्रये संत क बीरः समागतः । संतः क बीरस्य बुद्धिपरीक्षणार्थं गुरुनानक महोदयेन कबीराय एक पणकं (पैसा) प्रेषितम् ।
विनोदाय न तु नोदनाय
एकः ग्रामः । तत्र प्रवचनकारेण एकः प्रवचनकार्यक्रमः व्यवस्थितः आसीत् । निर्दिष्टदिने प्रवचनकारः वेदिकां प्रविष्टवान् । सभान्गणे एकः ग्रामीणः हरितरान्कवेण विभूषितः
नीतिकथा दृष्टं न सत्यायत
नारायणो नाम क श्चन प्रौढशालायाः एक स्याः मुख्योपाध्यायः । स निराडम्बरः दाक्षिण्यपरश्च । स्वगृहकृ त्यं निमित्तीकृत्य स्वसेवकानपि न पीडयति स्म
व्यंग्य बाणः मृत्युरेव शुभास्पदः
नारीणां निन्दनं कुर्वन्नेक दा यज्ञदत्तकः,
देवदत्तमवोचद् यत् नार्यस्तु विषमेव स्युः ।
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवदत्त उवाच यत्,
अहो ! सौन्दर्यसम्पन्नो मृत्युरेष सदां शुभः
विनोदवाच
उत्तर भारते क श्चिदट्टशूलो महानभूत्
बुभुक्षुरेक आयातः वीक्ष्य स्वपरिवेषकम् ।।
धीमन्तं तं केरळीयं विचिन्त्यापृच्छदादरात् ।
कि यत्संवत्सरानत्र मित्र त्वं कर्मकार्यसि ।।?
संवत्सरान्पञ्चदश कर्मकार्यस्मि भोः
भेकवृश्चिकौ
कश्चिद् भूमौ सर्पन् झरस्य कस्यचित् तटमाससाद । क थं झरमिमं तरेयमिति चिन्ताकुलः तत्रैव कञ्चित् स्थूलं भेक मपश्यत् । वृश्चिकः अभाणीत्
निमेषाः
इक्ष्वाकु राजपुत्रः निभिः । सः धर्मात्मा जातु सहस्रसंवत्सरं सत्रमेक मारभत । तदर्थं कुलपुरोहितं वसिष्ठं होतारं वरयामास । तस्य वरणस्यानुष्ठाने आत्मनोऽसामर्थ्यं